A K U
R I N D U S A N G A T
N A K S U J U D
Aku duduk Cyberjaya, kerja dekat KL. Hari-hari aku keluar rumah ngam-ngam pukul 6.30 pagi masa azan Subuh tengah berkumandang.
Aku sanggup skip solat sebab takut jem punya pasal. Aku tak nak bos aku mengamuk. Secara tak sedar, aku lebih takutkan bos daripada Pencipta aku sendiri.
Sampailah satu hari, Allah bayar 'cash' satu musibah ngeri yang merampas nikmat sujud aku buat selamanya.
Pagi tu hujan renyai. Masa aku masuk MEX Highway, azan bunyi kat radio. Hati kecil aku bisik, "Berhenti R&R kejap lah solat."
Tapi bila teringat muka bos yang garang dan meeting pukul 8.30 pagi, aku terus tekan minyak. "Ah, nantilah qada' kat ofis," itu alasan bodoh yang aku selalu guna.
Sebab nak cepat, aku potong kereta kiri kanan macam pelumba. Tiba-tiba dekat satu selekoh, tayar hilang cengkaman. Kereta berpusing laju dan rempuh belakang treler balak kat lorong kecemasan.
Bumbung kereta remuk, melenyek separuh badan aku. Gelap. Aku cuma dengar bunyi hon panjang bertalu-talu.
Bila sedar, bau drah pekat dengan petrol menusuk hidung. Serpihan cermin pacak dekat muka. Paling ngeri, aku langsung tak rasa kaki aku.
Aku tengok jam dashboard yang retak: 7.30 pagi. Matahari dah terbit, waktu Subuh dah habis. Masa tu aku rasa nyawa aku dah sampai penghujung.
Doktor sahkan tulang belakang aku hancur. Aku lumpuh dari pinggang ke bawah seumur hidup.
Bos yang aku takut sangat tu? Dia datang melawat sekali je, bagi pampasan, lepas tu terus cari staf baru ganti tempat aku.
Sekarang aku cuma mampu menangis atas kerusi roda. Dulu Allah bagi tubuh sempurna, aku sombong nak sujud sebab kejar dunia.
Sekarang, aku rindu sangat nak sujud, tapi tubuh ni dah tak mampu buat apa-apa. Jangan sampai Allah ajar kita dengan cara paling keras.
Kredit: Kulihat Hijau
Tiada ulasan:
Catat Ulasan