Abdul rahman bin Auf

 "Abdul Rahman bin Auf: Antara 10 Yang Dijamin Syurga. Kisah Jutawan Yang Menangis Kerana Kekayaannya." 

Ketakutan paling aneh dalam sejarah manusia mungkin milik susuk tubuh ini.

Ketika orang lain sanggup bergadai nyawa memburu harta, beliau menangis teresak-esak setiap kali melihat kekayaannya bertambah.

Padahal, beliau bukanlah calang-calang individu.

Namanya gah terpahat sebagai salah seorang daripada "Al-Asharah Al-Mubashsharun bil-Jannah" (10 Sahabat Dijamin Syurga).

Beliau memegang status V.I.P akhirat, manakala di dunia pula beliau merupakan manusia paling kaya di kota Madinah.

Namun, Abdul Rahman bin Auf tidak pernah lena tidur di atas timbunan hartanya.

Kekayaan luar biasa ini tidak datang bergolek.

Semasa peristiwa Hijrah, Abdur Rahman telah meninggalkan segala empayar perniagaannya di Makkah demi menyahut seruan Allah dan Rasul-Nya.

Beliau tiba di Madinah sehelai sepinggang, tanpa wang waima satu dirham.

Melihat keadaan itu, Rasulullah SAW telah mempersaudarakan beliau dengan seorang hartawan Madinah (daripada golongan Ansar) bernama Sa’d bin Ar-Rabi’.

Atas dasar ukhuwah Islam yang sangat tulus, Sa'd menawarkan separuh daripada seluruh hartanya secara percuma kepada Abdul Rahman.

Jika kita berada di tempatnya, tawaran itu ibarat durian runtuh yang tidak mungkin dilepaskan.

Tetapi Abdur Rahman menolaknya dengan penuh adab.

Beliau hanya tersenyum dan membalas, "Semoga Allah memberkati keluarga dan hartamu.

Tunjukkan sahaja kepadaku di mana letaknya pasar." 

Bermula dari bawah dengan hanya berniaga keju dan mentega di pasar, perniagaan Abdur Rahman berkembang pantas.

Apa sahaja perniagaan yang disentuhnya pasti bertukar menjadi keuntungan.

Pernah pada suatu ketika, seluruh bumi Madinah bergegar dengan bunyi bising.

Rupa-rupanya, satu kafilah dagang gergasi milik Abdul Rahman yang membawa ratusan ekor unta sarat dengan barang dagangan baru sahaja tiba dari Syam.

Melihat peluang keemasan itu, saudagar-saudagar Makkah dan Madinah berlumba-lumba datang kepada beliau.

Mereka menawarkan keuntungan berlipat kali ganda semata-mata untuk memborong keseluruhan barang dagangan tersebut.

Tetapi jawapan Abdul Rahman membuatkan semua saudagar besar itu terkejut.

"Aku sudah jumpa pembeli yang berani menawarkan keuntungan yang jauh lebih besar. Pembeli itu menawarkan keuntungan sepuluh kali ganda, malah sehingga 700 kali ganda daripada modal."

Para pedagang itu kebingungan. Siapa di Madinah yang mempunyai wang tunai sebanyak itu untuk membayarnya?

Abdur Rahman sebenarnya merujuk kepada janji Allah SWT menerusi Surah Al-Baqarah (ayat 261).

Tanpa teragak-agak, beliau terus mendermakan kesemua ratusan ekor unta tersebut berserta seluruh muatannya di jalan Allah untuk kegunaan umat Islam.

Meskipun tangannya ligat menderma dengan jumlah yang tidak masuk akal, kekayaan Abdul Rahman terus bertambah dan bertambah. Hal inilah yang paling menakutkan beliau.

Beliau sangat risau jika kemewahan dunia yang melimpah-ruah ini merupakan "pendahuluan" ganjaran kepada pahala akhiratnya, menyebabkan beliau muflis di hadapan Allah kelak.

Satu peristiwa yang sangat meruntun jiwa berlaku ketika beliau sedang berpuasa.

Apabila tiba waktu berbuka, hidangan makanan yang sangat enak diletakkan di hadapannya.

Secara tiba-tiba, air mata Abdul Rahman mengalir deras membasahi pipi.

Beliau tidak menyentuh makanan tersebut, sebaliknya beliau menangis teresak-esak mengenangkan rakan-rakan seperjuangannya yang telah gugur.

Sambil merenung makanan itu, beliau berkata, "Mus'ab bin Umair telah terbunuh dan beliau jauh lebih baik daripadaku. Ketika beliau dikafankan, beliau hanya dibalut dengan sehelai kain yang pendek. Jika kepalanya ditutup, kakinya terdedah. Jika kakinya ditutup, kepalanya pula terdedah."

Abdur Rahman menyambung lagi dalam esakannya, "Hamzah juga telah terbunuh dan beliau jauh lebih baik daripadaku. Kemudian dunia telah dibentangkan kepada kita dengan segala kemewahannya. Aku benar-benar takut jika pahala kebaikan kita telah disegerakan (dihabiskan) di dunia ini."

Abdur Rahman akhirnya bangun dan meninggalkan hidangan berbuka puasa itu kerana jiwanya terlalu sedih untuk menjamah kemewahan tersebut.

Kisah Abdur Rahman bin Auf memberikan satu tamparan yang sangat kuat kepada kita.

Hari ini, manusia sanggup bertelingkah, memfitnah dan memutuskan silaturahim demi merebut harta dunia yang tidak seberapa.

Namun bagi seorang sahabat Rasulullah SAW, kekayaan tidak pernah dibiarkan bersarang di dalam hatinya.

Harta itu hanya diletakkan di tapak tangannya, sedia untuk dilepaskan pada bila-bila masa demi cinta kepada Allah dan Rasul-Nya.